Als het kwettert in mijn hoofd, word ik onrustig.
Als ik ga kijken naar wie of wat er zo luid kwettert, dan is het er vaak niet maar eentje.

Deze kwetteraars noem ik aspecten.
Ze leven in mijn hoofd een eigen leven en zijn voortgekomen uit eerdere ervaringen.

Hun doel, vinden deze aspecten, is om me te behoeden voor iets.
In stevigere gevallen zijn het pure overlevingsmechanismen.

Ze kunnen echter erg in de weg staan als ik verder wil groeien als mens. Ze vertellen me namelijk van alles over hoe iets moet. Erg overtuigend ook.

Maar ze hebben vaak geen gelijk.

Wegstoppen heeft weinig zin.
Aankijken. Dat helpt.
Aankijken en tegelijkertijd durven voelen. Helemaal doorvoelen.

Toestaan.

Dat is soms eng en kan op weerstand stuiten.
‘Exposure’ maakt dat ze als sneeuw voor de zon kunnen verdwijnen. Het aspect vindt zichzelf echter erg belangrijk en wil niet weg.

Glad zeepje. Vandaar de weerstand.
Tegen voelen kunnen ze niet zo goed. Aankijken en benoemen al helemaal niet.

Zo kom ik soms aspect ‘de trotse harde werker’ tegen. Deze vind dat ik eigenlijk nooit mag gaan zitten. Ik moet altijd doorgaan en iets doen. Stilstand is achteruitgang. Toch?

Dat vindt dit aspect. Het denkt me te behoeden voor doodse stilte. Voor leegte. Voor het vacuüm dat daardoor andere en nieuwe dingen, waar geen controle over is, kan aantrekken.

Of nog enger: stel dat mijn grootse zelf die ruimte gaat vullen?
Angst dus.

Maar dat wil ik wel. Ik wil groeien. Ik wil expanderen. Ik wil ruimte voor wie er van binnen zit. Ik kom naar buiten, het liefst in al mijn glorie.

Deze ‘trotse harde werker’ mag dus pas op de plaats maken.
Je hebt het goed gedaan ‘trotse harde werker’. Ik heb van je geleerd. Je hebt me beschermd. Nu zit je taak erop.

Een diepe dankbare zucht volgt.
Poefffffff… en weg is ze.

Een mooi proces. Een bewust proces.
Opgeruimd en licht van ziel en hoofd kan ik weer verder.

Wat voor aspect kwettert er in jouw hoofd? Kun je hem/haar een naam geven?

Frieda